كنارم يك جاي خالي وجود دارد...

صبح كه بيدار مي شوم ، كنارم يك جاي خالي وجود دارد... به گل هايم كه آب مي دهم ، ميان گلدان ها يك جاي خالي وجود دارد... موقع بيرون رفتن از خانه ، قفسهُ كفش را كه باز مي كنم ، يك جاي خالي به چشم مي خورد. نمي خواهم به خانه برگردم ، چون هميشه يك جاي خالي وجود دارد... اما حتي بيرون كه قدم مي زنم ، جاي خالي يك چيزي را در دست هايم حس مي كنم... ميز شام را كه مي چينم ، يك صندلي ، يك بشقاب ، يك ليوان خالي هم ميگذارم...كه شايد  جاي خالي ات را پر كنند... اما ته دلم مي دانم هيچ چيز جاي لبخند درخشانت ، آغوش گرم و صداي دلنشينت را نمي دهد... مي دانم كه هيچ كس ، هيچ وقت خلائی كه تو با رفتنت در دلم درست كردي را پر نمي كند... جز خودت. و من اميدوارم... شايد روزي برگردي و همه ي اين جاهاي خالي را پر كني... و تا آن روز ، من هر شب خيالت را در آغوش مي گيرم ، و منتظرت مي مانم...